Kolejny rozwój technologii, w wyniku zastosowania automatyzacji, można określić za pomocą następujących stopni:Czwarty stopień — narzędzie mechaniczne — obrabiarka. Stopień ten przedstawia najprostszą formę maszyny roboczej. Przykładem może być wiertarka. Energia obca jest używana do napędu wrzeciona. Wrzeciono z narzędziem jest prowadzone w korpusie maszyny — posuw jest dokonywany przez pracownika za pomocą odpowiedniego mechanizmu, zmniejszającego wysiłek obsługującego. Piąty stopień — maszyna o zmechanizowanych ruchach głównych. Sterowanie ręczne. Przykładem może być wiertarka z posuwem mechanicznym lub tokarka. Pracownik dostosowuje obrabiarkę do obrabianego przedmiotu, uruchamia je i steruje jej pracą, przedstawiając odpowiednią dźwignię zmienia prędkość posuwu, prędkość obrotową wrzeciona i kierunki ruchu narzędzia. Szósty stopień — obrabiarka o ustalonym cyklu pracy, półautomat. Tego rodzaju maszyna w sposób powtarzalny wykonuje kilka czynności, przy czym za pomocą środków mechanicznych zakres jej pracy jest ustawiany w obrębie określonych wymiarów. Frezarka, która po obrobieniu określonej długości powierzchni samoczynnie cofa się do położenia wyjściowego, jest przykładem tego typu rozwiązania. Innym przykładem jest przenośnik taśmowy przenoszący ładunki ze stałą szybkością z końca linii obróbkowej do określonego punktu w ekspedycji. Rolą operatora jest wykonywanie czynności pomocniczych (wymiana półwyrobów) i uruchamianie obrabiarki. Praca maszyny jest w obrębie ustawionego zakresu sterowania automatycznie, nawet jeżeli operator musi nacisnąć guzik, aby uruchomić obrabiarkę.