Każde miasto ma swój unikalny rytm, a jednym z najciekawszych czynników, które kształtują miejscową tożsamość, jest język. Gwara warszawska, choć obecnie coraz rzadziej słyszana na ulicach Warszawy, przez dziesięciolecia była nieodłącznym składnikiem życia powszedniego mieszkańców. To dzięki niej Warszawa miała swój wyjątkowy klimat, w którym splatały się wpływy różnych kultur, warstw społecznych i historycznych wydarzeń.
Wyrażenia takie jak „bryka”, „szmaciak” czy „melina” niosły nie tylko konkretne sens, ale również uczucia i koloryt, których nie sposób przekazać w standardowej polszczyźnie. Były jak muzyka – łatwe do rozróżnienia, melodyjne i niepowtarzalne. To właśnie ta oryginalność sprawia, że gwara stała się tematem badań lingwistów, natchnieniem dla twórców kultury i istotnym składnikiem edukacji o przeszłości miasta.
Dziś przywracanie i promowanie dawnego języka to nie tylko sentymantalna wędrówka do przeszłości. To także szansa na tworzenie mostu między generacjami – starsi mieszkańcy mogą przekazywać swoją znajomością, a nowe pokolenie odkrywać wyrażenia, które wywołują wrażenie jak cząstki historii sprzed lat. Włączenie gwary w spektakle teatralne, występy czy warsztaty pozwala poczuć klimat dawnej Warszawy i pojąć, jak wielką rolę gwara odgrywał w kształtowaniu relacji międzyludzkich.
Inicjatywa Warszawiaki pokazuje, że tradycja nie musi być ograniczona w instytucjach, lecz może żyć na deptakach, w dziedzińcach i na scenach. Dzięki takim inicjatywom mowa warszawiaków ponownie zdobywa swoje miejsce w świadomości warszawiaków, a jednocześnie staje się inspiracją do budowania nowoczesnej, autentycznej identyfikacji stolicy.